De voedselteams doen het goed in Gent. Reeds 550 gezinnen kunnen via zeventien voedselteams wekelijks lokale en duurzame groenten en fruit, zuivel en andere producten bestellen. Tegelijk is er een wachtlijst van ruim 130 mensen die graag ook in een team zouden stappen. Een belangrijke belemmering voor het opstarten van nieuwe teams is het vinden van een geschikt depot.

In ‘De Paradox van Parys’ in De Standaard van 29 april toonde Lorin Parys zich uiterst kritisch over moestuinen, stadslandbouw en regionale voedselplanning (link). Hij focust zich vooral op productie en efficiëntiewinst en maakt op die terreinen de vergelijking tussen de productie in moestuinen enerzijds en die van de grootschalige voedselproductie anderzijds. Parys zweert bij de lage kosten als criterium, om vervolgens stadslandbouw en eigen groenteteelt af te schrijven als baarlijke nonsens.

Het wetenschappelijk rapport 'De transitie naar Leuven klimaatneutraal 2030' bevat voor het thema voedsel 7 doelstellingen, 17 strategieën en 46 acties. In onderstaande tekst zijn alle voedselvoorstellen uit het rapport opgenomen. Maar de tekst begint met een beschouwing over de gebruikte wetenschappelijke rekenmethode. Op het einde volgen nog enkele bedenkingen over het potentieel inzake systeemverandering van Leuven Klimaatneutraal 2030.

Tijdens het Leuvens Klimaatforum op 17 november 2012 stonden drie workshops op de agenda waaronder De Eetbare Stad Leuven. De organisaties Voedselteams en EVA werkten voor de gelegenheid prettig samen. De 11 voedselvoorstellen vanuit het project Voedselstrategie Leuven werden er voorgesteld door Wim Merckx. Nadien werden ze kritisch voor het licht gehouden door Philippe Vandenbrouck van shift-N. Uit Gent was Steven Vromman te gast, hij had voor de gelegenheid alle voedselvoorstellen uit het kersverse beleidsplan voor Gent gefilterd.

Op 5 november 2012 verzamelden ruim 110 mensen in kunstencentrum STUK voor vier korte lezingen die invulling geven aan stedelijke voedselstrategieën. De bijzondere gaste was Petra Derkzen van Universiteit Wageningen die het thema benadert vanuit een sociologische hoek. Daags nadien begeleidde ze ook nog een workshop die deed nadenken over de rol van alle mogelijke actoren bij stedelijk voedselbeleid.

Privé-tuinen leveren ongetwijfeld een bijdrage aan de publieke gezondheid, de biodiversiteit, voedselsoevereiniteit, mildering van klimaatverandering en andere diensten. Helaas zijn privé-tuinen voorlopig één van de minst onderzochte categorieën van landgebruik, verscholen als ze zitten achter de gevels van de stedelijke en residentiële ontwikkeling. Het gevolg is dat er geen aparte aandacht voor is bij de opmaak van ruimtelijke ordening en sociaal-economisch- en milieubeleid. Onderzoek aan de KUL wijst op het potentieel van het 'tuinen-complex'.

De basis voor de inrichting van het grondgebied Vlaanderen is het Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen (RSV) dat in 1997 werd goedgekeurd. Uitgangspunten wat betreft de buitengebieden waren ondermeer garanties bieden aan boeren en meer natuur en bos creëren. Het RSV bepaalt dat er 750.000 hectare voor landbouw behouden blijft en dat de oppervlakte natuur en bos zal toenemen tot 150.000 hectare voor natuur en 53.000 hectare voor bos.